Χοπ, χοπ !

Το κοριτσάκι με τα καστανά κοτσίδια ανέβαινε τον χωματόδρομο και κοιτούσε προσεκτικά. Πότε θα σφίξει το τσιμέντο, αυτό ήταν που την τραβούσε έξω από το χαμηλό σπίτι με τα πάντα μισάνοιχτα παντζούρια.

Η γυναίκα με τα μακριά αχτένιστα μαλλιά, μέσα απ' τα ξεφτισμένα λουλακί παντζούρια παρακολουθούσε τι γινόταν στη γειτονιά. Χρόνια τώρα δεν έβγαινε από το χαμηλό σπίτι.

Έπηξε το τσιμέντο, το κοριτσάκι ήρθε με την κιμωλία του και χάραξε γραμμές και αριθμούς. Μια το δεξί, μια το αριστερό, μια και τα δύο κάτω. Χοπ, χοπ και δυνατά! Και τα κοτσίδια να χτυπάνε αλύπητα τους τρυφερούς ώμους. Τα μάγουλα αναψοκοκκινισμένα, τα μεγάλα παιδικά μάτια προσηλωμένα στο παιχνίδι. Τα μισόκλειστα μάτια της γυναίκας κολλημένα στα μισάνοιχτα παντζούρια παρακολουθούσαν το κουτσό του κοριτσιού.

Το χειμώνα κρύωναν τα χέρια τους, πάγωναν τα πόδια τους, αλλά έπαιζαν μαζί. Χοπ, χοπ και δυνατά.

Το καλοκαίρι έτρεχε ο ιδρώτας, έμπαινε στα μάτια τους κι έχαναν γραμμές και αριθμούς, αλλά έπαιζαν στα τυφλά. Χοπ, χοπ και δυνατά.

Πότε ήταν που το κοριτσάκι μπήκε στο χαμηλό σπίτι; Πότε άρχισαν να μένουν αχτένιστα τα κοτσίδια του; Πότε άφησε η γυναίκα το αποτύπωμα του ποδιού της στο φρέσκο τσιμέντο;