Το σπίτι του

Του έδωσαν τα κλειδιά του σπιτιού και τα χαρτιά που έλεγαν ότι ήταν πια δικό του. Αυτός άρχισε αμέσως να το επισκευάζει. Πέταξε ό,τι δεν του ήταν χρήσιμο. Αγόρασε καινούργια έπιπλα, έβαψε τους τοίχους, έβαλε κουρτίνες, έφτιαξε τα υδραυλικά, καθάρισε τα μπαλκόνια. Το υπνοδώματιό του ήταν στις αποχρώσεις του απαλού πράσινου, να τον ηρεμεί τα βράδυα, να τον χαλαρώνει. Ξάπλωνε και κοίταζε τον τοίχο απέναντι, έλεγε πως ήταν φρεσκοκομμένο γρασίδι, μύριζε τη δροσιά του. Κι όπως περνούσαν οι μέρες και τα βράδυα στο δικό του σπίτι, κι άρχιζε να συνηθίζει στην ιδέα πως ήταν αυτός ο ιδιοκτήτης, άρχισαν να έρχονται οι σκιές. Λέρωσαν τα λευκά μάρμαρα της κουζίνας, πιτσίλισαν τις φίνες κουρτίνες, άφησαν τα χνάρια τους στον πράσινο -σαν γρασίδι- τοίχο του. Όσο κι αν καθάριζε, αυτές δεν έφευγαν, ήταν εκεί μαζί του. Στο σπίτι του.