Οι περισσότεροι που διαβάζετε το blog μου, ξέρετε και το πικασσίνι, την επτάχρονη πλέον βαφτισιμιά μου. Πήρα την έγκρισή της, κι ανεβάζω σε δικό της blog (υπό την σκέπη μου) τις ζωγραφιές της. Με είπε κανείς χαζονονά; Καλά κάνετε!
http://picassini.blogspot.com
Είμαι από τους τυχερούς που βλέπουν κάθε βράδυ όνειρα και τα θυμούνται. Είμαι από τους τυχερούς που συνειδητοποίησαν ότι δεν πρέπει να κάνουν όνειρα που δεν μπορούν να τα κυνηγήσουν.
Γιατί δεν μιλάς, δεν θέλεις κόσμο, δεν απαντάς στο τηλέφωνο, δεν βγαίνεις έξω; Ρωτάνε. Κι εσύ, επίσης, ρωτάς: ΓΙΑΤΙ;
Γιατί σ' ένα χρόνο, 4 εισαγωγές σε νοσοκομεία, 3 χειρουργεία, 2 καρκίνοι. Κι ενδιάμεσα δουλειά που δεν σ' αρέσει, μαθήματα στο (τώρα στα γεράματα) πανεπιστήμιο που σ' αρέσουν αλλά θ' αναγκαστείς να τ' αφήσεις, άνοστες γνωριμίες, αχάριστοι φίλοι, ξανθιές τούφες, υπερβολικά πολλά κιλά, κι αγχολυτικά που τι να σου πρωτοκάνουν.
Θες να θυμάσαι αυτά που δεν μπορείς. Τι έγινε στο τελευταίο δεκάωρης διάρκειας χειρουργείο. Γιατί δεν τα βιντεοσκοπούν, ρωτάς, κι αυτός γελάει. Δεν είναι, βρε, Γκρέις Ανάτομυ εδώ. Και γιατί σε είχαν μετά δυο 24ωρα στην εντατική και το ένα απ' αυτά σε καταστολή; Έχασες δυο μέρες από τη ζωή σου...καμιά ανάμνηση. Και τις επόμενες όταν έκλεινες τα μάτια έρχονταν κόκκινα τρισδιάστατα ποτάμια καταπάνω σου, και τρομαγμένη τα άνοιγες πάλι. Μα τι διάολο δίνουν στη νάρκωση;
Θες να θυμάσαι αυτά που έγιναν και δεν είσαι σίγουρη ότι έγιναν ή γιατί έγιναν. Γιατί ήρθε. Γιατί σου χάιδεψε τα μαλλιά, γιατί άφησε πίσω μόνο το άρωμά του. Εσύ θες να πονάς μόνη.
Και να περιμένεις, για να μπορείς να γράφεις. Έστω, με μισή ανάσα.
