Μπλε

Θα μπορούσε να ήταν η θάλασσα, αλλά δεν είναι. Πάνε χρόνια που κρύφτηκε πίσω από τα ψηλά σωμόν κτίρια.
Θα μπορούσε να ήταν η θέα απ' το μπαλκόνι σου, αλλά δεν είναι. Πάνε χρόνια που όλο λέω να έρθω κι όλο μένω εδώ.
Θα μπορούσαμε να βλέπουμε μαζί αυτό το μπλε του ουρανού κι ας μη μ' αρέσει το φεγγάρι κι ας μ' ενοχλούν τα φώτα.
Είναι μόνο μια φωτογραφία.
Δεν θα μπορούσες να μου χαρίσεις όλο το μπλε της;

Που πονάς;

Ρωτάς, ξαναρωτάς κι εγώ δεν μπορώ να σου δείξω.
Θυμάσαι που σου έλεγα για ένα όνειρο που από παιδί το βλέπω;
Πετούσα!
Πρώτα άγγελος κι ύστερα γυναίκα.
Εκεί πονάω.
Εκεί, που ο άγγελος είχε το δεξιό φτερό.

Στο θολωμένο μου μυαλό

Κάποια στιγμή ξέφυγαν οι σκέψεις κι έγιναν λόγος.

Κάποια στιγμή, αργότερα, έγιναν γραφή.

Κι όταν βαρέθηκαν τις περιπέτειες ξαναγύρισαν.

Αντωνυμίες

Γιατί κάποιες λέξεις είναι ντροπαλές.





Θέλω.


Σκέφτομαι.


Αγαπώ.





Χωρίς "εσένα" είναι μόνες.

Eκείνα που θυμάσαι

Στα νυχτερινά μπαλκόνια
των Κυκλάδων
υπάρχουν
άστρα,
σιωπή,
μυρωδιές
και

θροϊσματα από ανάσες.

Πρωϊνό

Αποβραδύς έκανα -πάλι- απολογισμό ζωής.

Όλη τη νύχτα ξέρναγα ψέμματα.

Πρωϊνό για καθόλου ευαίσθητα στομάχια.

Ούτε για γλυκές καλημέρες από στόματα πικρά.

Κλειστόν

Κατεβασμένα τα ρολλά, και το προχειρογραμμένο χαρτί πάνω τους δεν εξηγεί και πολλά.

Κλειστόν.

Λόγω ασθενείας;

Λόγω απογραφής;

Λόγω διακοπών;

Λόγω συνταξιοδοτήσεως;

Λόγω θανάτου;

Λόγω ανακαινίσεως;

Λόγω αντιπαροχής;

Κλειστόν δια το κοινόν, ίσως. Γιατί ο έμπορας μέσα είναι και μετράει... μετράει... μετράει...